اشتباه از ما بود که خواب سرچشمه را

در خیال پیاله میدیدم

دستهامان خالی

دلهامان پر

گفتگوهامان مثلا یعنی ما!

کاش میدانستیم

هیچ پروانه ای پریروز پیلگی را به یاد نمی آورد

حالا مهم نیست که تشنه به رویای آب می میریم !

از خانه که می آیی

یک دستمال سفید، پاکتی سیگار ، گزینه شعر فروغ

و تحملی طولانی بیاور

احتمال گریستن ما بسیار است.

تولد من

بر لب جوی نشین و گذر عمر ببین !

عمر آدمی چقدر زود میگذره ! امشب گذشتمو با خودم مرور کردم ... از بچگی تا به الان.. گفتم ای دل غافل !! یعنی اینقدر زود گذشت ! یادش بخیر ... همه خاطرات تلخ و شیرینی که طی این سالها داشتمو با خودم مرور کردم . امشب با یادآوری خاطراتم لبخند زدم ، بغض کردم ، از ته دل خندیدم ، حسرت خوردم ، از یادآوری بعضیاشون دلم گرفت؛ از بعضیاشون اونقدر خندیدم که ... یادش بخیرررر .. هیچوقت مثل امشب اینقدر به تولدم فکر نکرده بودم ! به روزهایی که رفتند و برام خاطره شدند .. خاطره های تلخ و شیرین؛ خوب و بد . دیروزها که گذشت و فقط خاطره هاش موند .. و تجربه هاش!!.. تولد بهانه ایه که به خودمون بیایم که دیروزهامون چی کار کردیم و چی بودیم و چطور تونستیم قدر لحظاتمون رو بدونیم.. فردا یه سال به عمرم اضافه میشه و میخوام فردام بهتر از دیروزهام باشه .. امیدوارم بتونم بیشتر قدر ثانیه های عمرمو بدونم ...

......

خدایا به من زیستنی عطا کن که در لحظه ی مرگ

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است

حسرت نخورم ...

 و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم.

 بگذار آن را من خود انتخاب کنم

 اما آنچنان که تو دوست داری.

چگونه زیستن را تو به من بیاموز

چگونه مردن را خود خواهم آموخت...

و تو رفتی

 و هنوز سالهاست

که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

میدهد آزارم..

پ.ن:  تو زندگی با آدمای زیادی آشنا میشیم و با هر کدومشون یه خاطراتی داریم . و هر کدوم بسته به میزان رابطه ای که باهاشون داریم یه جایگاهی برامون دارن. البته مهم کیفیته نه کمیت ! بعضیها به مرور، خاطراتی که باهاشون داشتیم کم رنگ میشه و بعضیها هم از یادمون میرن و بعضی ها هم ردپاشون اونقدر عمیقه که همیشه تو ذهنمون هست و فراموش نمیشن. حتی اگر هم نباشن هیچکس و هیچ چیز جاشونو پر نمیکنه ..

زندگی میگذره، آدما باز میان و میرن .. و هر کدوم با یه ردپایی ... ولی بعضیا همیشه تو یادت هستند و نباشند هم دلت براشون تنگ میشه..

.....

ولی گاهی وقتها هم مجبوری بری و این ردپاها را محو کنی از ذهنت !  

1-آنهایی كه وقتی هستند، هستند وقتی كه نیستند هم نیستند. حضور عمده آدم‌ها مبتنی بر فیزیك است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آنهاست كه قابل فهم می‌شوند بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

2-آنانی كه وقتی هستند، نیستند وقتی كه نیستند هم نیستند (مردگانی متحرك در جهان، خود فروختگانی كه هویتشان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیت‌اند و بی‌اعتبار، هرگز به چشم نمی‌آیند، مرده و زنده‌شان یكی است).

3-آنهایی كه وقتی هستند، هستند وقتی كه نیستند هم هستند (آدم‌های معتبر و باشخصیت، كسانی كه در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودشان هم تاثیر خود را می‌گذارند كسانی كه همواره در خاطر ما می‌مانند، دوستشان داریم و برایشان ارزش قائلیم).

4-آنهایی كه وقتی هستند، نیستند وقتی كه نیستند، هستند (شگفت‌انگیز‌ترین آدم‌ها. در زمان بودنشان چنان قدرتمند و باشكوهند كه ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم اما وقتی كه از پیش ما می‌روند نرم‌نرم و آهسته آهسته درك می‌كنیم . باز می‌شناسیم، می‌فهمیم كه آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند. ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم، گویی قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سكوت می‌كنیم و غرق در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی كه می‌روند یادمان می‌آید كه چه حرف‌ها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد اینها در زندگی هر كدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.)

فکر میکنید شما جز کدوم دسته باشید؟! 

راستی من جز کدوم دسته ام؟!

جایی دور

که هر وقت از فراموشی خواب ها دلت گرفت

می توانی تمام ترانه های می خوش را

به یاد آوری .

می توانی بی اشاره ی اسمی

بروی به باران بگویی

دوستت دارم.

.............

دیگر بس است غم بی بامداد نان و

هلاهل دلهره

دیگر بس است این همه

بی راه رفتن من و بی چرا آمدن آدمی.

من چمدانم را برداشته

دارم می روم.

...................

تمام واژه ها را برای باد باقی گذاشتم

تمام باران ها را به همان پیاله ی شکسته بخشیده ام

دارایی بی پایان این همه علاقه نیز.

.................

شنیده ام یک جایی هست

حدس هوای رفتنش آسان است

تو هم بیا.

« سید علی صالحی »

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم

آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز

وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

 
تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام

 اين شفق است يا فلق ؟ مغرب و مشرقم بگو

يكسره كن كار مرا بگو كه عاشقم بگو

دلم گرفته، ای دوست! هوایِ گریه با من؛

گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا، من؟

دلم گرفته، ای دوست! هوای گریه با من ...

روز پاییزی میلاد تو در یادم هست

روز خاکستری سرد سفر یادت نیست

ناله ناخوش از شاخه جدا ماندن من

درشب آخر پرواز خطر یادت نیست

تلخی فا صله ها نیز به یادت ماندست

نیزه پر پا نشسته است و سپر یادت نیست

یادم هست ....  یادت نیست

 عطش خشک تو بر ریگ بیابان ماسید

کوزه ای دادمت ای تشنه مگر یادت نیست

تو که خود سوزی هر شب پره را میفهمی

باورم نیست که مرگ بال و پر یادت نیست

تو به دل ریختگان چشم نداری بیدل

آنچنان غرق غروبی که سحر یادت نیست

یادم هست ...... یادت نیست

خواب روزانه اگر در خور تعبیر نبود

پس چرا گشت شبانه در بدر یادت نیست

من به خط و خبری از تو قناعت کردم

قاصدک کاش نگویی که خبر یادت نیست

یادم هست ....... یادت نیست !

باشد برای روز مبادا

اما
در صفحه هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما کسي چه مي داند ؟
شايد
امروز نيز روز مبادا باشد !

* * *
وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونانکه بايدند
نه بايد ها...
هر روز بي تو
روز مبادا است !

پر کن پیاله را

پر کن پیاله را که این آب آتشین
دیریست ره به حال خرابم نمی برد
این جام ها که در پی هم می شود تهی
دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب می رباید و آبم نمی برد

من با سمند سرکش و جادویی شراب
تا بیکران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم
تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا
تا شهر یاد ها
دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد
پر کن پیاله را

هان ای عقاب عشق
از اوج قله های مه آلود دوردست
پرواز کن به شهر غم انگیز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد
آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد

در راه زندگی
با این همه تلاش و تمنا و تشنگی
با این که ناله می کشم از دل که: آب...  آب...!
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد

 پر کن پیاله را...

پيش آن سلسله مو، مشت ما وا شده بود

وسط اين همه كوه، تيشه رسوا شده بود

باز غوغا شده بود باز غوغا شده بود

بهترين لحظه عشق، با تو پيدا شده بود

همه بر ساحل عشق، تشنه میرقصیدند

روح مرموز عطش مثل دريا شده بود

باز غوغا شده بود باز غوغا شده بود

بهترين لحظه عشق با تو پيدا شده بود

گرچه اي دف زن مست شيشه باده شكست

يك بغل مستي و نور، قسمت ما شده بود

باز غوغا شده بود باز غوغا شده بود

بهترين لحظه عشق با تو پيدا شده بود

ديدم اهريمن شب، در شب كشتن خویش

آنقدر مي زده بود، تا اهورا شده بود

رفته بودم به برش، پيرهن پاره كنم

يوسف از فرط جنون، مست ليلا شده بود

چنگ بر خاك زدم، تا به چنگش بكشم

ديدم از روزن خاك، محو بالا شده بود

گرچه اي دف زن مست شيشه باده شكست

يك بغل مستي و نور، قسمت ما شده بود

باز غوغا شده بود باز غوغا شده بود

بهترين لحظه عشق با تو پيدا شده بود